Beste Wouter!
Agressie is altijd en overal aanwezig. Niet alleen tussen mensen, maar tussen alle levende wezens. Agressie is soms nodig om een eigen plekje in een samenleving te veroveren of te waarborgen. Hoewel agressie als onprettig wordt ervaren, valt er nog wel mee te leven. Agressie wordt onleefbaar als zij op onredelijke gronden steunt. Meestal hebben onredelijk agressieve mensen een probleem. Met het leven, met zichzelf, met hun werk, met hun relaties. Het leren kennen van dat probleem is vaak al een demper op agressie. Maar een structurele aanpak van agressie zoals jij voorstelt... ik weet niet of dat mogelijk is. Meestal probeert men menselijk gedrag te kanaliseren, te beheersen. Dat beperkt het effect van agressie, maar neemt de bron van de agressie niet weg. Het lijkt me overigens dat gelukkige mensen niet of veel minder agressief gedrag vertonen. Als jij weet hoe je mensen gelukkig moet maken, dan denk ik dat je veel agressiviteit uit je eigen omgeving haalt. En als we dat allemaal proberen dan moet de wereld er een stukje beter aan toe zijn. Veel geluk!
Over mij
- Robert Post
- is schrijver, musicus en bus-chauffeur. Zijn boek 'Achter Klapdeuren' bevat een schat van verhalen over zijn ervaringen achter het stuur.
Ha die Robert,
BeantwoordenVerwijderenGefeliciteerd met je boekje!
Wat agressie betreft: in je boek komt vooral naar voren dat er een groot verschil is tussen bepaalde wijken in de grote stad (Utrecht in dit geval) en het platteland.
Ik denk dat dat wel klopt en dat voor veel mensen geldt dat ze absoluut geen idee hebben van problemen. Als ik met de bus naar Wijk ga, dan zeg ik goedenmorgen tegen de chauffeur en als ik uitstap zwaai ik even. Dat doen de meeste mensen op lijn 41.
In de stadsbus is dat niet zo gebruikelijk. Mijn dochter had eens een vriendinnetje op bezoek uit Den Haag en die reageerde heel verbaasd toen zij allerlei mensen groette. 'Ken je die allemaal?' was haar reactie. 'Nee, hoezo?'
Ik denk dat het leven in de stad voor iedereen veel anoniemer is dan op het platteland. En dat dat op zich niet zo heel veel te maken heeft met kleur.
Ik ben zelf ook nogal naief in de zin dat ik denk dat als je zelf het goede voorbeeld geeft, dat anderen hier positief op reageren.
Christien
Ik ben buitengewoon blij met het feit dat Achter Klapdeuren en haar Blog een bijdrage leveren aan de discussie over agressie in het algemeen en die tegen buschauffeurs in het bijzonder. Ik heb jaren geleden in Wijk bij Duurstede gewoond, en het verschil in menselijk gedrag daar met dat van mensen in een stad als Utrecht is enorm. Maar dat verschil vind ik ook weer tussen Utrecht en Amsterdam. Terwijl je in elke plaats aardige en onaardige mensen treft. Wat veroorzaakt nu de overschrijding van de grens tussen 'onaardig en agressief'? Of 'boosaardig'? En wat heeft dat te maken met de hoeveelheid mensen of de grootte van de plaats waar ze wonen? Wat zet mensen aan om iemand te bespugen of te overvallen of in elkaar te slaan? Of gewoon een grote bek te geven? Is dat alleen maar gebrek aan sociale controle of is er nog iets anders?
BeantwoordenVerwijderenRobert Post
Hoi Robert,
BeantwoordenVerwijderenDank je wel voor dit boek.
Je hebt me meegenomen in een achtbaan van emotie's.
Heel veel momenten van herkenning, maar ook verbazing over de manier van omgang met jou "publiek".
Groetjes Nique Gronloh (633)
Beste Nique! Dank voor je vriendelijke reactie op Achter Klapdeuren. Eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd naar het waarom van je verbazing over de omgang met mijn passagiers, en wat je precies herkende.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes, Robert
Hoi Robert,
BeantwoordenVerwijderenDe herkenning is vooral te vinden in de omgang met de "leuke" passagiers.
Het moment pakken en het laten gebeuren.
En de herkenning gaat ook op voor de minder sociale passagier, met de daarbij geschreven gevoelens.
Maar dan komt mijn verbazing, de oplossingen waar jij mee aan komt.
Zoals die jochie's laten nadenken over het universum ???? hoe kom je erop?
En dan nog de verhalen buiten de bus. Je geeft zoveel van jezelf, dat het me verbaasd je nog rechtop te zien lopen :-)
Groetjes Nique Gronloh (633)
Beste Nique, het verbaast mij ook dat ik nog rechtop loop. Met zo'n buik als de mijne verkeer je in een voortdurende staat van drachtigheid. Overigens, het moment dat je beschrijft is er één uit vele duizenden, en telkens ben ik zelf ook verbaasd over mijn intuïtieve raakkracht bij de ander. Dat ligt niet aan mij, toevallig, maar aan het feit dat de ander beter reageert dan je verwacht. Die onverwachte interactie werkt dan wel zo positief, dat de ander daar ook een goed gevoel bij krijgt. En juist dat laatste is in het OV kennelijk zo apart. Veel meer echter dan de organisatoren van het OV uit commercieel oogpunt zouden willen toegeven, drijft het OV op puur en sociaal gericht mensenwerk, dat zijn oorsprong vindt in veerlui en omnibuskoetsiers, die fungeerden als spil in een samenleving omdat ze zoveel hoorden en zagen. Je moet als chauffeur, vind ik, uit dat koetsiershout gesneden zijn om een goeie te kunnen zijn. Als je niet in mensen bent geïnteresseerd, moet je ze niet vervoeren. Ik ben trouwens wel benieuwd hoe jij loopt...
BeantwoordenVerwijderenRobert
:-) ik loop nog steeds rechtop, maar dat heeft wel even geduurt voor ik de balans had gevonden.
BeantwoordenVerwijderendie balans is natuurlijk voor iedere chauffeur anders neem ik aan.
Ik wil zo veel mogenlijk werken met het idee "mijn bus= mijn feestje".En dat is niet altijd even makkelijk.
Maar ik streef erna om elke rit weer opnieuw te beginnen.
En ik kom zo weinig mogenlijk "boven"
groetjes Nique
Beste Nique. Je begint zo zachtjes aan de Grote Onbekende te worden. Je stelt mijn nieuwgierigheid danig op de proef. Ik vond het al leuk om een collega binnen hetzelfde bedrijf in je te ontdekken (633 was de sleutel), maar ik prakkizeer me suf welk gezicht bij je past. Daar komt bij dat ik je niet in het smoelenboek aantrof. Je bent dus of pas in dienst, dan wel part-timer.
BeantwoordenVerwijderenAl heel lang heb ik behoefte aan open en vooral positieve discussie met betrekking tot het vak. Het wordt hoog tijd dat we als gelijkgestemde geesten onze krachten bundelen. Een Forum van Wijze Bestuurders, zeg maar. Internet is daar een machtig middel toe.
Alleen weet ik niet of dit Blog daar nu zo geschikt voor is. Er komt maar weinig publiek. Overigens is het idee dat wij als bestuurders in open discussie met ons publiek kunnen treden wel buitengewoon inspirerend - en waarschijnlijk heel wat effectiever en breedschaliger dan enquêtes en tellingen zoals die binnen het eigen bedrijf worden aangewend. Benieuwd of zoiets van de grond komt. Misschien moeten we wel gaan twitteren...
Dat laatste ga ik in ieder geval eens proberen. Het begint, zoals gewoonlijk, met aanmelden. Later!
Robert
hoi robert
BeantwoordenVerwijderenkijk maar eens op je hyves
groetjes Nique Gronloh
Querido Roberto,
BeantwoordenVerwijderenIk ben voll verheugd én stomverbaasd! Natuurlijk niet over het feit dat jij eindelijk dat prachtige boek hebt geschreven...maar dat mijn debuut ¡Música,maestra! een maand later uit is gekomen in Nederland (gevolgd door mezelf,vanuit Puerto Rico). Het universum heeft gesproken! Laten wij luisteren.. abrazo, May www.maypeters.com